Podatek wyznaniowy

APP „Racja", wychodząc naprzeciw duchowi postępu i integracji Polski z Europą, domaga się wprowadzenia podatku wyznaniowego, dzięki któremu uregulowane zostaną wszystkie sprawy finansowania przez państwo polskie kościołów i związków wyznaniowych.

Politycy lewicy dawali niejednokrotnie wyraz trwogi nad niepohamowanym wzrostem strumienia pieniędzy płynących do kościelnej kasy. Ze słów tych niewiele jednak wynikało, a kolejne rządy nie podejmowały żadnych poważnych prób, które miałyby na celu wprowadzenie regulacji na tej płaszczyźnie. Nie dziwi więc, że na dzień dzisiejszy to strona kościelna dyktuje warunki, na jakich wszyscy obywatele mają ją finansować. Czas najwyższy zmienić tę karykaturalną regulację świeckiego rzekomo państwa.


1. W myśl proponowanego przez Antyklerykalną Partię Postępu „Racja" nowego systemu, jedynym źródłem finansowania kościołów przez państwo winien być dobrowolnie płacony podatek wyznaniowy w wysokości 1% podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jednocześnie podatnicy musieliby dokonać wyboru, czy wskazany 1% podatku ma być przeznaczony dla konkretnego związku wyznaniowego, organizacji pozarządowej, organizacji charytatywnej (np. Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy) czy - jak dotychczas - dla budżetu państwa.

Kwota dobrowolnego 1% podatku wyznaniowego nie byłaby dodatkowym obciążeniem dla podatnika, gdyż pochodziłaby z puli podatku dochodowego, który podatnik i tak przekazuje do budżetu państwa.

Podatek dochodowy od osób fizycznych, jaki wpłynął do budżetu państwa w 2003 r. wyniósł 13,8 mld złotych. Wśród mieszkańców naszego kraju ponad 90% stanowią katolicy, co oznacza, że 1% podatek wyznaniowy może dać kościołowi kwotę do 124 mln złotych rocznie.

Podatkowi wyznaniowemu bezwarunkowo towarzyszyć musi zaprzestanie finansowania kościołów i związków wyznaniowych z wszystkich pozostałych źródeł. W tym celu należałoby podjąć odpowiednie kroki, m.in.:
- likwidacja Funduszu Kościelnego;
- likwidacja ulg podatkowych dla działalności gospodarczej;
- likwidacja ulg celnych.
- likwidacja dofinansowywania ze strony samorządów i spółek skarbu państwa;
- likwidacja opłacania nauki religii w szkołach publicznych wszystkich szczebli;
- likwidacja utrzymywania wydziałów teologii na wyższych uczelniach.

Mniejsze wpływy do budżetu państwa, powstałe wskutek wprowadzenia podatku wyznaniowego, zostaną tym samym zrekompensowane środkami pozyskanymi z oszczędności na dotychczasowych źródłach finansowania kościołów.

2. Drugim, równie ważnym elementem proponowanego systemu, jest regulacja darowizn. Funkcjonujący dziś model, w którym darowizna przeznaczona na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą jest w 100% odpisywana od dochodu, rodzi patologie uszczuplające budżet państwa. APP „Racja" postuluje redukcję z dzisiejszego poziomu 100% do poziomu przewidzianego dla organizacji pożytku publicznego, a w 2005 r. wynosi on 6%.

Pełne wdrożenie podatku wyznaniowego i regulacja systemu darowizn powinny skutkować zdrową atmosferą społeczną wokół całego problemu, który po latach sporów stałby się w końcu przejrzysty i niewywołujący niepokojów społecznych.