RACJA Polskiej Lewicy

P R O G R A M

  I. CELE PARTII
 II. POLITYKA ŚWIATOPOGLĄDOWA
III. PROGRAM ROZWOJU PAŃSTWA
1. Tańsze państwo
2. Samorząd
3. Finanse publiczne
4. Banki
5. Przemysł
6. Rolnictwo i leśnictwo
7. Ekologia
IV. POLITYKA SPOŁECZNA PAŃSTWA
1. Bezrobocie i walka z biedą
2. Służba zdrowia
3. Oświata i szkolnictwo wyższe
4. Nauka
5. Równy status kobiet i mężczyzn
6. Kultura narodowa
7. Polityka obronna
8. Bezpieczeństwo publiczne
9. System sprawiedliwości i przestępczość
V. POLITYKA ZAGRANICZNA
1. Polska w świecie
2. Polska w Europie

I. CELE PARTII

Zasadniczym celem Partii RACJA jest przekształcenie Polski w nowoczesne świeckie państwo, oparte na demokracji i neutralności światopoglądowej, w którym zapewnia się każdemu obywatelowi nieskrępowany rozwój intelektualny, swobodę wyznania i wypowiedzi, równość wobec prawa, jednakowe prawa publiczne niezależnie od statusu społecznego, światopoglądu, orientacji seksualnej czy narodowości. Uznajemy bowiem prawo każdego człowieka do wolności przekonań, do prezentowania dowolnego światopoglądu - także skrajnie idealistycznego lub materialistycznego i w takim właśnie pluralizmie widzimy szansę na zgodne współistnienie oraz twórczy rozwój całego narodu. Odmienność światopoglądowa nie może być, w żadnym wypadku, powodem dyskryminacji kogokolwiek, poza postawami skrajnymi i antyspołecznymi, godzącymi w dobro innych ludzi, jak np. faszyzm.

RACJA opowiada się za gospodarką wolnorynkową o charakterze socjalnym. Rozumiemy to jako zachowanie interwencjonizmu państwowego w sferze gospodarczej oraz sprawowanie opieki nad grupami najuboższymi i nie radzącymi sobie w trudnych warunkach wolnego rynku. Popieramy rozwój przedsiębiorczości, pobudzanie konkurencji i wzrostu gospodarczego.

Państwo musi inicjować, wspierać i finansować rozwój nauki i edukacji, priorytetowych warunków rozwoju kraju.

RACJA widzi pilną potrzebę reformy systemu politycznego w Polsce, w którym partyjnienie wszystkich struktur w Polsce doprowadziło do tego, że nie mamy już dzisiaj klasycznej demokracji, tylko jej hybrydę, partiokrację. Upartyjnienie urzędów i wszelkich ogniw państwowości stało się jednym z czynników, które doprowadziły do wewnętrznej słabości naszego kraju i pogłębienia zacofania cywilizacyjnego. Dlatego opowiadamy się za odpartyjnieniem struktur państwa i wprowadzeniem kryterium kompetencji przy obsadzie stanowisk.

II. POLITYKA ŚWIATOPOGLĄDOWA

RACJA dąży do zbudowania nowoczesnego państwa neutralnego światopoglądowo. Racjonalna polityka społeczno-gospodarcza wymaga zmiany artykułu 25 Konstytucji, usunięcia zeń treści dotyczących szczególnego uprzywilejowania kościoła katolickiego i uznanie konkordatu za nieważny od samego początku, z powodu wad prawnych i nie respektowania zasady państwa świeckiego. Neutralność światopoglądową państwo realizuje przez całkowity jego rozdział od kościołów i związków wyznaniowych.

1. Uroczystości państwowe muszą mieć charakter wyłącznie świecki, a organy władzy państwowej oraz podległe im jednostki organizacyjne nie mogą w sposób oficjalny uczestniczyć w uroczystościach religijnych. Eksponowanie symboli, wznoszenie pomników oraz głoszenie doktryn religijnych będzie ograniczone do obiektów i terenów dzierżawionych lub będących własnością kościołów i związków wyznaniowych.

2. Spowodujemy likwidację kaplic, usunięcie pomników i symboli religijnych z urzędów państwowych, obiektów i terenów użyteczności publicznej, jednostek służb mundurowych, szkół i szpitali.

3. Usuniemy nauczanie religii ze szkół i przedszkoli publicznych oraz zapobiegniemy dotowaniu przez organy administracji państwowej lub samorządowej szkół prowadzonych przez kościoły i związki wyznaniowe. Katechizacja będzie prowadzona wyłącznie w punktach przykościelnych i będzie finansowana przez zainteresowane kościoły i związki wyznaniowe. W szkołach wprowadzimy pakiet humanistyczny obejmujący elementy etyki, religioznawstwa i filozofii.

4. Zlikwidujemy fundusz kościelny, którego formuła utraciła aktualność. Wartość majątku zwróconego kościołowi w naturze po 1989 roku znacznie przekracza wartość majątku utraconego przez niego w wyniku nacjonalizacji.

5. Państwo nie będzie partycypowało finansowo w utrzymywaniu kościołów i związków wyznaniowych, prowadzonych przez nie stowarzyszeń i instytucji charytatywnych. Nie będzie też uczestniczyć w finansowaniu budowy świątyń i innych obiektów kultu religijnego oraz utrzymywaniu duchownych osób prawnych i fizycznych. Wszelkie ubezpieczenia tych osób a także majątku pozostającego w ich gestii winny być finansowane z ich własnych środków.

6. Kościoły i związki wyznaniowe powinny uzyskiwać środki finansowe z dobrowolnego podatku wyznaniowego zadeklarowanego przez obywateli RP, datków, zapisów, spadków i darowizn opodatkowanych na zasadach ogólnych oraz własnej działalności gospodarczej. Możliwość prowadzenia tej działalności będzie związana z opodatkowaniem na zasadach ogólnych i zobowiązywała do prowadzenia księgowości stanowiącej podstawę rozliczeń podatkowych i podlegającej kontroli urzędów skarbowych. Darczyńcom na rzecz instytucji religijnych będą przysługiwać ulgi podatkowe identyczne jak darczyńcom na rzecz instytucji świeckich. Instytucje religijne nie będą korzystać z żadnych preferencji ani zwolnień podatkowych i celnych, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności oraz deklarowanego przeznaczenia importowanych towarów.

7. Państwo uznaje wszystkie religie i wyznania za równoprawne. Dlatego faktycznie zrównamy w prawach wszystkie legalne kościoły i związki wyznaniowe.

8. Zlikwidujemy Komisję Wspólną Rządu i Episkopatu, w której Kościół jest petentem, a jednocześnie sędzią we własnej sprawie. Stanowi to zaprzeczenie zasad państwa praworządnego.

9. Zweryfikujemy zgodność z prawem przekazania wszelkich dóbr materialnych na rzecz Kościołów i związków wyznaniowych, począwszy od 1989 roku, a ofiarowanych przez państwo, samorządy terytorialne, spółki Skarbu Państwa i Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa. Konsekwencją tej weryfikacji będzie unieważnienie wszystkich umów kupna-sprzedaży, zawartych między tymi podmiotami, które niezgodnie z prawem uszczupliły dochody państwa lub samorządów terytorialnych. Dobra materialne przejęte na tej zasadzie przez kościoły i związki wyznaniowe zostaną niezwłocznie zwrócone prawowitemu właścicielowi w naturze lub w równowartości ceny zbycia nieruchomości. Decydenci, którzy dopuścili do uszczuplenia powyższych dochodów, zostaną pociągnięci do odpowiedzialności prawnej, w tym finansowej (obligatoryjny przepadek mienia na rzecz skarbu państwa, jako rekompensata poniesionych przez państwo strat).

10. Sprzeciwiamy się ograniczaniu swobody wypowiedzi i wyrażaniu ekspresji artystycznej, szczególnie w mediach publicznych. Media te będą faktycznie neutralne i będą prezentowały różne światopoglądy, na równych prawach.

11. Zreformujemy szkolnictwo tak, by oświata kształtowała postawy obywatelskie, tolerancji i odpowiedzialności. Wprowadzimy w pełnym zakresie edukację seksualną, co z pewnością przyczyni się do znacznego zmniejszenia liczby aborcji. Nauka w państwowych szkołach publicznych będzie prowadzona przez absolwentów uczelni świeckich. Państwo nie będzie dotować szkół i uczelni należących do kosciołów i związków wyznaniowych ani wydziałów teologicznych na uczelniach świeckich.

12. Unieważnimy obecną ustawę antyaborcyjną. Prawo musi dopuszczać możliwość przerywania ciąży w jej wczesnym stadium (do 12 tygodnia) bez podania przyczyny, a w przypadku zagrożenia życia matki lub gdy ciąża jest wynikiem gwałtu, termin dokonania zabiegu powinien być wydłużony. Jedyny cywilizowany sposób przeciwdziałania aborcji upatrujemy w propagowaniu edukacji seksualnej i antykoncepcji (dotowane przez państwo środki antykoncepcyjne, bezpłatne dla kobiet ubogich). Badania prenatalne i aborcja na życzenie pacjentki będą należeć do standardów medycznych. Pracownicy publicznej służby zdrowia, którzy odmawiają wykonania powyższych badań i zabiegów, powołując się na swoje przekonania religijne, co stanowi odmowę świadczenia pracy, zostaną wyłączeni z praktyki specjalistycznej i skierowani do leczenia ambulatoryjnego.

13. Zalegalizujemy formę związków partnerskich, w tym homoseksualnych. Legalizacja tych związków wynika z praw człowieka i konieczności równego traktowania wszystkich ludzi. Obecny stan, w którym homoseksualiści nie mają żadnych wspólnych praw majątkowych, jak również – w sytuacjach wyjątkowych - nie mogą decydować o losie swoich życiowych partnerów to jawna dyskryminacja tej grupy społecznej.

14. Umożliwimy przeprowadzanie eutanazji, w ściśle kontrolowanych warunkach i przy obwarowaniu stosownymi rygorami medycznymi, etycznymi i prawnymi.

15. Zalegalizujemy i opodatkujemy prostytucję. Obecnie środowisko to jest silnie kryminogenne i jest źródłem ogromnych zysków dla przestępczości zorganizowanej. Legalizacja prostytucji ograniczyłaby lub wyeliminowała zjawisko handlu kobietami zmuszanymi do prostytucji. Tego rodzaju praktyki będą ścigane i karane z całą surowością prawa.

16. Zalegalizujemy posiadanie małych dawek tzw. miękkich narkotyków do własnego użytku. Będziemy jednak surowo karać osoby czerpiące zyski z handlu narkotykami oraz wprowadzimy szeroką profilaktykę, aby w ten sposób zniechęcać do zażywania środków odurzających.

17. Wprowadzimy zarządzanie cmentarzami przez terenowe władze samorządowe.

18. Kierując się zasadami pacyfizmu i humanizmu, nie pozwolimy na wysyłanie polskich wojsk na wojny, które nie będą służyły obronie naszego kraju. Zlikwidujemy także przymusowy pobór wojskowy tworząc wyłącznie armię zawodową.

RACJA nie walczy z religią.
W naszych szeregach są wyznawcy różnych wyznań.
Łączy nas wzajemny szacunek i tolerancja.

III. PROGRAM ROZWOJU PAŃSTWA

Jakie państwo?

Przyjazne i bezpieczne dla obywatela, bezwzględne dla przestępcy. Tańsze, z przejrzystą strukturą władzy i odpowiedzialności, racjonalnym i precyzyjnym podziałem kompetencji między państwem i samorządem oraz systemem kompetentnej i efektywnej kontroli pod ścisłym nadzorem NIK. Bez urzędników i działaczy w organach administracji utrudniających realizację świeckości państwa oraz idących na ustępstwa w stosunku do nieuzasadnionych żądań kościelnych hierarchów.

1. Tańsze państwo

Od roku 1989 aparat państwowy rozrósł się trzykrotnie, chociaż rola państwa znacznie zmalała, zwłaszcza w gospodarce. Na dodatek zatrudnia się urzędników według klucza partyjnego, nie według kompetencji. Choroba ta dotknęła nawet Najwyższą Izbę Kontroli i wymiar sprawiedliwości, a to już zagraża podstawom państwa.

Zamierzamy:

• zlikwidować powiaty, bo z uwagi na potencjał gospodarczy są za małe, a z uwagi na konsolidację społeczną miejscowej ludności za duże;
• zmniejszyć liczbę radnych w gminach i miastach;
• zlikwidować większość państwowych agencji i funduszy, a ich działalność przenieść do odpowiednich departamentów poszczególnych ministerstw;
• połączyć niektóre instytucje o niejasnym podziale kompetencji, np. Krajową Radę Radiofonii i Telewizji z Urzędem Regulacji Telekomunikacji i Poczty, Rzecznik Praw Dziecka może być działem Biura Rzecznika Praw Obywatelskich itp.;
• zlikwidować urzędy Rzecznika Interesu Publicznego i Instytut Pamięci Narodowej. Część historyczną tego ostatniego przejmie PAN, część prokuratorską - prokuratury powszechne;
• usprawnić organy ścigania; odciążyć policję od procedur biurokratycznych, uprościć kodeks postępowania karnego. Prokuratura nie będzie produkować dziesiątków tomów akt i przesłuchiwać setek świadków w sprawach nie budzących wątpliwości;
• usprawnić funkcjonowanie sądów;
• zmienić organizację służby zdrowia w celu wyeliminowania marnotrawstwa środków, wprowadzić kontrolę cen i ordynowania leków [patrz rozdział IV];
• wprowadzić - zależny od woli – późniejszy wiek emerytalny kobiet, aby nie miały w porównaniu z mężczyznami zdecydowanie niższej emerytury.

Wzmocnimy administrację państwową poprzez gruntowną zmianę struktur i poprawienie funkcjonowania poszczególnych instytucji. Wzmocnienie jest potrzebne nie tylko ze względu na potrzebę adaptacji do procedur prawa unijnego, ale wynika także z konieczności właściwego wykorzystania członkostwa w UE.

2. Samorząd

Wzmocnimy samorządy terytorialne (po likwidacji powiatów). Dzięki nim obywatele mają możliwość pełnienia funkcji we władzach lub sprawowania kontroli nad ich działalnością. Wpływa to na społeczną wiarygodność i mandat zaufania władz samorządowych.

Dążymy do zmiany obecnej sytuacji, w której stanowiska kierownicze w instytucjach pożytku publicznego, podległych samorządowi terytorialnemu, obsadzane są z klucza partyjnego w zależności od tego, jakie ugrupowanie wygrało lokalne wybory. Dążymy do uformowania takiego systemu, w którym będzie miejsce dla ludzi kompetentnych, bez względu na sympatie polityczne.

Przeniesiemy cześć kompetencji i finansów publicznych z budżetu centralnego do władz lokalnych. Wdrożymy ścisłą kontrolę publicznych przetargów i zasadności wydawania samorządowych pieniędzy [przetargi organizowane drogą elektroniczną, decyzje jawne dostępne w internecie].

3. Finanse publiczne

Podatek dochodowy od osób prawnych CIT jako istotne narzędzie państwa, za pomocą którego odpowiednim systemem ulg podatkowych państwo może wpływać na działalność przedsiębiorstw w pożądanych kierunkach. Uważamy, że obniżając ten podatek do 19%, bez żadnych warunków, pozbawiono się w Polsce istotnego wpływu m.in. na zmniejszenie bezrobocia. Konieczny jest powrót do 27% stawki z równoległymi ulgami za inwestycje tworzące nowe miejsca pracy. Jednocześnie powinna obowiązywać zasada, że przedsiębiorstwa lub ich części, które uzyskują dochody w Polsce, w Polsce powinny płacić podatki - bez względu na kraj zarejestrowania centrali.

Wprowadzimy ponadto podatek dochodowy dla wielkotowarowych gospodarstw rolnych. O rozmiarach przekształceń w rolnictwie i wielkości niektórych gospodarstw rolnych mówi choćby fakt, że połowa dopłat z Unii Europejskiej trafia do 6% rolników.

Podatek od wartości dodanej VAT – utrzymamy zróżnicowane stawki jako skuteczną metodę polityki państwa w kierowaniu popytem. Uważamy za słuszny brak VATu na środki edukacyjne, niski na żywność i materiały budowlane, wysoki na towary luksusowe.

Podatek dochodowy od osób fizycznych PIT - mimo, że daje niższe dochody do budżetu w porównaniu do CIT i VAT, to ze względów społecznych jego rola w całym systemie jest bardzo istotna. Wobec coraz bardziej pogłębiającej się przepaści między dochodami wąskiej grupy a pozostałymi obywatelami, z których część żyje w nędzy a młodzież w poczuciu braku szans i wykluczenia - jego prawidłowe ustawienie jest szczególnie ważne.

Jesteśmy przeciwni wprowadzeniu podatku liniowego, który - gdyby wpływy do budżetu miały być utrzymane na tym samym poziomie - przy obniżeniu podatku wysoko zarabiającym, musiałby oznaczać podwyższenie podatku biednym. Wprowadzimy poprawioną progresywną, kilkuprogową skalę podatkową oraz zwolnienie z podatku dochodów poniżej minimum socjalnego. Podatek będzie uzależniony od ilości osób pozostających na utrzymaniu pracującego. Ustalimy ponadto górną granicę wynagrodzenia, powyżej którego nie będzie można go zaliczyć w koszt uzyskania przychodów firmy.

Zamierzamy wprowadzić dodatkowo podatek Tobina [głównie dla wielkich korporacji międzynarodowych - od zysków na polskim rynku walutowym].

4. Banki

Jesteśmy przeciwni całkowitej prywatyzacji sektora bankowego. Już teraz cechą charakterystyczną różniącą system finansowy Polski od systemów finansowych 15-ki krajów ‘starej’ Unii Europejskiej jest wielki udział kapitału zagranicznego w kapitale własnym instytucji finansowych. Większość krajowych banków to spółki zależne od holdingów ponadnarodowych. W sytuacji kryzysowej może dojść do tzw. nacjonalizacji strat. Dlatego w interesie Polski leży realizacja w tym sektorze Strategii Lizbońskiej przewidującej ponadnarodowy nadzór takich holdingów.

5. Przemysł

Będziemy forsować plan unowocześniania procesów produkcyjnych, wprowadzania nowych technologii, korzystania z dorobku laboratoriów i ośrodków badawczych. Wyrażać się to będzie w specjalnych preferencjach względem tak rozwijających się przedsiębiorstw: kredyty inwestycyjne, ulgi podatkowe i wielowymiarowa pomoc państwa.

Budownictwo
Z uwagi na wysoki czynnik pobudzania koniunktury na rynku, budownictwo będzie traktowane jako koło zamachowe polskiej gospodarki. Każde nowo utworzone stanowisko w branży budowlanej generuje od 2 do 3 miejsc pracy w innych dziedzinach, jak np. usługi projektowe, produkcja maszyn i urządzeń, produkcja materiałów budowlanych, produkcja artykułów wyposażenia wnętrz. Ilość oddawanych nowych mieszkań jest bardzo niska. Dlatego wprowadzimy szeroki system ulg i preferencji budowlanych, zarówno dla osób fizycznych jak i prawnych. Pobudzenie w ten sposób sektora budowlanego przyniesie znacząco większe korzyści budżetowi państwa i całej gospodarce, aniżeli przejściowy ubytek z tytułu mniejszych podatków. Wrócimy do niskiego VAT-u na materiały budowlane, istniejącego w innych krajach UE.

6. Rolnictwo i leśnictwo

Ponad 30% obywateli żyje na wsi i utrzymuje się z rolnictwa. Większość gospodarstw rolnych mierzy poniżej 5 ha, które z trudem mogą wyżywić rodzinę. Niemożliwe jest w takich warunkach wypracowanie dochodu umożliwiającego inwestycje i rozwój. Nie można tu mówić o przekwalifikowaniu się i przeniesieniu do miast, ponieważ barierą będzie nie tylko bezrobocie, lecz również ostry deficyt mieszkań w miastach. Dlatego ci drobni rolnicy przez najbliższe dwie - trzy dekady są skazani na pozostanie na wsi. Podejmiemy zatem wysiłek, aby przeprofilować ich sposób myślenia i życia. Najskuteczniejszym rozwiązaniem wydaje się być połączenie trzech elementów: sprzedaży rolnikom ziemi (na preferencyjnych zasadach) z zasobów ANR, produkcji zdrowej żywności i agroturystyki. Funduszy na ten cel, a zwłaszcza na rozwój infrastruktury agroturystycznej, należy szukać w budżecie państwa, a szczególnie w dopłatach europejskich.

Leśnictwo, to jest zasoby i gospodarka leśna muszą pozostawać w rękach państwa. Prywatyzacja lasów doprowadziłaby w szybkim czasie do ich degradacji i ruiny. Państwo powinno opracować kompleksowy, długofalowy program zalesiania nieużytków, dywersyfikacji drzewostanu, zachowania równowagi między potrzebami przemysłu drzewnego i wydajnością lasów. Należy też wypracować spójny program zapewnienia harmonii między populacją zwierząt chronionych a ich środowiskiem.

7. Ekologia

Będziemy prowadzili politykę zrównoważonego rozwoju. Tworzone przepisy prawne powinny sprzyjać rozwiązaniom proekologicznym ułatwiając m.in. wykorzystanie funduszy krajowych i europejskich. Należy wprowadzić, a przede wszystkim egzekwować, bardzo wysokie kary za zaśmiecanie, niszczenie i zatruwanie środowiska lub egzekwować naprawę szkód. Uzyskane kwoty powinny zostać w dyspozycji władz lokalnych.

Uporządkujemy gospodarkę odpadami, stwarzając zachęty do minimalizowania ilości odpadów poprzez ich segregację, zagospodarowanie i bezpieczne nowoczesne spalanie z wykorzystaniem powstałej energii np. do ogrzewania. Zapobiegniemy sprowadzaniu do Polski odpadów toksycznych.

Zwolnimy z uciążliwych obowiązków firmy, których wpływ na środowisko jest znikomy oraz stworzymy mechanizmy premiujące spełnienie wymogów ochrony środowiska.

Należy dołożyć wszelkich starań, aby w dalszym ciągu modernizować polski przemysł. Niezbędne jest m.in. zwiększenie efektywności energetycznej począwszy od pieców fabrycznych i linii przesyłowych po elektrociepłownie węglowe i ogrzewanie domów. Poprawa efektywności energetycznej wpływa na obniżanie kosztów przez przedsiębiorstwa i uwalnianie kapitału na bardziej produkcyjne cele. Należy rozszerzyć współpracę z Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju, który aktywnie finansuje firmy ze Środkowej Europy w tym zakresie.

Polska musi pilnie nadrobić zaniedbania w zakresie udziału biopaliw i sprężonego gazu ziemnego CNG w komunikacji samochodowej. Podnoszone przez lobby paliwowe zarzuty co do szkodliwości biopaliw dla silników samochodowych nie znajdują pokrycia w doświadczeniach innych krajów (np. w USA stosuje się 10% dodatek biopaliw, a w Brazylii nawet 25%).

Będziemy wspierać rozwój odnawialnych źródeł energii.

Wykorzystamy fundusze własne i UE w zakresie budowy kanalizacji i oczyszczalni ścieków, zwłaszcza na terenach wiejskich.

Za mało uwagi przywiązuje się do szkodliwości hałasu i pól elektromagnetycznych. Istnieje konieczność wykonania map poziomu hałasu i natężenia pól w poszczególnych miejscowościach i eliminacji uciążliwych źródeł.

Będziemy dążyć do zwiększenia atrakcyjności Polski w dziedzinie turystyki i ekologicznego rolnictwa poprzez propagowanie, rozszerzanie obszarów chronionych i gospodarstw agroturystycznych oraz ochronę lasów.

Realizacja polityki ekologicznej państwa powinna opierać się na edukacji społeczeństwa w szkołach i w środkach masowego przekazu. Zabezpieczymy wpływ opinii społecznej na decyzje istotne dla środowiska naturalnego.

Zapewnienie stabilnego prawa ochrony środowiska i planowania przestrzennego oraz ograniczenie zbędnej biurokracji powinno wpłynąć na rozwój gospodarczy kraju.

IV. POLITYKA SPOŁECZNA PAŃSTWA

1. Bezrobocie i walka z biedą

Bezrobocie to najtragiczniejszy skutek transformacji ustrojowej. Dzika prywatyzacja i polityka reform gospodarczych na zasadach liberalnych doprowadziła, poza wzrostem bezrobocia, także do wielkiego rozwarstwienia dochodów ludności. Zdecydowana większość obywateli otrzymuje rażąco niskie wynagrodzenia w stosunku do najlepiej zarabiających (w roku 2004 stosunek najniższego do najwyższego wynagrodzenia mocno przekroczył 1000).

Bezrobocie jest najważniejszą, ale nie jedyną przyczyną biedy. Jej obszar tworzą: ludzie pracujący bardzo ciężko, często za niskie płace lub osiągający minimalne dochody z pracy na własny rachunek, np. w rolnictwie, w rodzinach wielodzietnych zwłaszcza na wsi (pracownicy byłych PGR), znaczna część pracowników sfery budżetowej dyskryminowana płacowo, większość emerytów i rencistów. Narasta zjawisko niepłacenia czynszu. Mnożą się wyroki eksmisyjne. Rodziny zepchnięte poniżej minimum egzystencji już nie są w stanie uczestniczyć w edukacji, zaspokajać swych potrzeb zdrowotnych, uczestniczyć w kulturze. Ograniczenie bezrobocia wymaga wielkiego wysiłku ze strony państwa, przy zaangażowaniu poważnych środków własnych i przy maksymalnym wykorzystaniu funduszy Unii Europejskiej.

Będziemy:

• dbać o edukację młodzieży, zwłaszcza ze środowisk biednych poprzez stypendia socjalne, bo człowiek wykształcony lepiej sobie radzi na rynku pracy;
• aktywizować budownictwo mieszkaniowe [niski VAT];
• realizować wielkie inwestycje publiczne w infrastrukturę, w tym budowę dróg szybkiego ruchu i autostrad, które spowodują znaczący przyrost miejsc pracy w wielu innych gałęziach gospodarki. Wykorzystamy na to fundusze z Unii Europejskiej a także ewentualnie zwiększymy na ten cel deficyt budżetowy, ponieważ inwestycje te mają służyć także przyszłym pokoleniom, które muszą ponieść część ich kosztów. Poprawa infrastruktury przyciągnie także inwestorów krajowych i zagranicznych;
• pobudzać tworzenie małych i średnich przedsiębiorstw poprzez uproszczenie procedur ich funkcjonowania oraz niskooprocentowane kredyty pod określonymi warunkami gwarantowane przez państwo;
• przyznawać ulgi podatkowe za tworzenie nowych trwałych miejsc pracy;
• pobudzać inwestowanie w nowe technologie;
• tworzyć poprzez władze terenowe atrakcyjne warunki do inwestowania przez krajowych i zagranicznych inwestorów;
• zmieniać poprzez szkolenia profil zawodowy części dorosłych obywateli, a także bezrobotnych, którzy wobec postępującej automatyzacji, będą musieli przejść do sfery usług;
• wpływać na profil szkół i wyższych uczelni, zarówno państwowych jak i prywatnych, które muszą kształcić młodzież w zawodach deficytowych, zwłaszcza w sferze usług, w których łatwiej o samozatrudnienie. Konieczna jest ingerencja państwa w profil zawodowy wyższych uczelni prywatnych powstających zwłaszcza na prowincji, które w lwiej części kształcą w zakresie zarządzania i marketingu i to na dość niskim poziomie, wypuszczając co roku zastępy nowych bezrobotnych;
• lepiej wykorzystywać fundusze na szkolenie bezrobotnych, które jednocześnie będą miały na celu zmianę pasywnej postawy wobec poszukiwania pracy i własnej inicjatywy;
• rozwijać przedsięwzięcia związane z ochroną środowiska;
• polepszyć szanse zatrudnienia osób o niskich kwalifikacjach poprzez zmniejszenie obciążenia niskich płac składkami na ubezpieczenie społeczne i podatkami. Ważnym komponentem tych zmian będzie ograniczenie wpływu systemu świadczeń społecznych na dezaktywizację zawodową;
• naprawiać strukturę rolnictwa [patrz pkt 6 rozdział III], bo z powodu niskiej wydajności pracy, niskiego poziomu wykształcenia, słabej infrastruktury wiejskiej i przeludnienia - ubóstwo na wsi ma najbardziej trwały charakter;
• złamać monopol Telekomunikacji Polskiej powodujący wysokie ceny usług telekomunikacyjnych i brak taniego dostępu do internetu. Powoduje to bezpośrednie utrudnienia w dostępie do informacji dla bardzo znacznej części ludności, do kształcenia na odległość, w samozatrudnieniu, w tworzeniu małych przedsiębiorstw na terenach wiejskich, w organizowaniu grup producenckich i dystrybucyjnych rolników, w samozatrudnieniu osób niepełnosprawnych;
• egzekwować funkcję misyjną telewizji publicznej w zakresie kształcenia na odległość.

Nie godzimy się na eksmisje bez zapewnienia lokalu zastępczego. Osoby bezrobotne, aktywnie szukające pracy, muszą otrzymywać zasiłek przez cały okres przebywania bez pracy.

Wprowadzimy nowoczesną i racjonalną politykę społeczną. Pomoc społeczna musi być oparta równolegle na czterech sektorach: państwowym, prywatnym, non-profit i na rodzinie. Jedynie współpraca może przynieść wymierne efekty. Za najważniejszy element pomocy uważamy pracę socjalną a nie wypłatę zasiłków. To niepieniężne formy pomocy, oferowane przez nowocześnie kształconych pracowników socjalnych, mają spowodować wyjście z problemów, a zasiłki mają być tylko dopełnieniem.

2. Służba zdrowia

Stan zdrowia obywateli ma wielki wpływ na rozwój gospodarczy kraju. Niesprawna, niekompetentna i skorumpowana służba zdrowia jest czynnikiem hamującym rozwój państwa. Lekceważenie chorych, wydłużanie okresów wyczekiwania na badania i leczenie specjalistyczne, fatalny stan szpitali itd. - wywierają także negatywny wpływ na psychikę obywateli formalnie zdrowych.

Aby podnieść standardy opieki medycznej konieczne jest podniesienie składki ubezpieczeniowej i zwiększenie stopnia jej ściągalności. Sprawami merytorycznymi w szpitalach powinni zajmować się zastępcy dyrektorów do spraw lecznictwa, a za sprawy menedżerskie odpowiadać powinni eksperci od zarządzania.

Opieka medyczna w podstawowym zakresie NIE BĘDZIE dodatkowo płatna poza składką.

Zamierzamy:

• uporządkować przepisy o procedurach i standardach świadczeń oraz określenie zakresu gwarantowanych usług zdrowotnych finansowanych z budżetu państwa. Minister Zdrowia powinien określić ceny standardowych usług medycznych, jednakowe dla wszystkich placówek w kraju;
• uprościć listę leków refundowanych, która powinna obejmować leki najtańsze [co wcale nie znaczy, że nieskuteczne] i tylko w formie nazw chemicznych a nie handlowych, co zmniejszy dyktat koncernów farmaceutycznych;
• wprowadzić powszechną elektroniczną rejestrację realizowanych recept, co pozwoli na skuteczną eliminację oszustw;
• stworzyć receptariusze [spisy zalecanych tańszych leków];
• renegocjować umowy umożliwiające szybszą produkcję w Polsce tańszych od innowacyjnych leków generycznych;
• zlecić krajowym wytwórcom produkcję tanich zamienników drogich leków zagranicznych;
• usunąć zjawiska marnotrawstwa w szpitalach poprzez bardzo selektywne umarzanie długów;
• zlikwidować zjawiska dzikiej prywatyzacji w szpitalnictwie. Jest ona zawłaszczaniem państwowych lokali i sprzętu. Weryfikacja przeprowadzonych już prywatyzacji;
• podnieść poziom wynagrodzeń w służbie zdrowia;
• rozważyć całkowity zakaz reklamy leków, biorąc pod uwagę, że średnio 40% ceny leku to koszty jego promocji;
• prowadzić szeroką profilaktykę zdrowotną i promocję zdrowia dla wszystkich grup wiekowych.

3. Oświata i szkolnictwo wyższe

EDUKACJA będzie decydowała o losach naszego kraju i społeczeństwa w przyszłości. W chwili obecnej kształcenie i kształtowanie osobowości młodego człowieka rozmija się z potrzebami współczesności. Rozmija się tak dalece, że na Zachodzie Europy postrzega się nasz kraj jako zacofany gospodarczo, sklerykalizowany, a przy tym skłócony politycznie.

Opowiadamy się za:

• ogólną dostępnością obywateli do oświaty na wszystkich poziomach. Edukacja powinna rozpoczynać się w wieku 5 lat;
• wzmocnieniem autorytetu nauczycieli, zdecydowaną podwyżką pensji i organizacją licznych form dokształcania;
• wyraźną poprawą stanu bazy oświatowej [pracownie komputerowe i językowe];
• rozłożeniem nakładów finansowych równomiernie na samorządy i państwo, za finansowaniem szkół społecznych częściowo z budżetu państwa;
• programem wspomagania dzieci i młodzieży zwłaszcza uzdolnionej i znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej;
• szeroko rozwiniętym systemem stypendiów oraz korzystnych kredytów studenckich. Państwo powinno promować udzielanie stypendiów fundowanych przez kapitał prywatny. System ten powinien zapewnić mało zamożnym studentom możliwość ukończenia studiów oraz częściowego umorzenia kredytu w przypadku rozpoczęcia przez absolwenta nisko wynagradzanej pracy;
• państwowym skutecznym systemem kontroli szkół niepublicznych, głównie wyższych uczelni, gdzie poziom wykształcenia bywa niski, a czesne wysokie;
• częściowym utrzymaniem żłobków i przedszkoli przez rodziców. Wysokość dopłat uzależniona byłaby od sytuacji finansowej rodziny. Dzieci rodziców bezrobotnych powinny być zwolnione z wszelkich opłat;
• przywróceniem w szkołach gabinetów lekarskich i obowiązkowych badań;
• likwidacją państwowych domów dziecka. Zaoszczędzone środki przeznaczymy na rodzinne domy dziecka. Stworzenie podstaw normalnej rodziny dla dzieci porzuconych jest dla nas priorytetem.

Programy nauczania

Zamierzamy:

• zreformować programy nauczania przedszkoli, szkół i szkół wyższych tak, aby odpowiadały kryteriom nowoczesności i neutralności światopoglądowej;
• ujednolicić programy dla wszystkich szkół danego typu, włącznie z ograniczeniem wyboru podręczników;
• wprowadzić programy zawodowe dostosowane do wymogów rynku pracy w danym okresie;
• stawiać na kreatywne myślenie, rozwój intelektualny, kształcenie osobowości w duchu idei humanistycznych, bez encyklopedyzmu i przeciwko analfabetyzmowi funkcjonalnemu;
• wprowadzić do programów elementy różnych światopoglądów w celu kształcenia samodzielnego myślenia i niezależności poglądów;
• wprowadzić zamiast religii pakiet humanistyczny – etyka, filozofia, religioznawstwo;
• postawić nacisk na twórczość, kulturę, sport, języki obce i nowe technologie;
• wprowadzić obowiązkową edukację seksualną przedstawiającą rzetelnie i obiektywnie różne aspekty seksualności, życia rodzinnego, metody planowania ciąży itd. w sposób nieideologiczny , wykładaną przez świeckich nauczycieli;
• wprowadzić szeroki wachlarz zajęć pozalekcyjnych, wyrównawczych, kółek zainteresowań.

4. Nauka

Nauka i jej rozwój będzie traktowana na specjalnych warunkach, na każdym szczeblu musi być wspomagana przez państwo. Zlikwidujemy marnotrawstwo i biurokrację, jakie istnieją w polskiej nauce. W cenie powinny być nie wiek i tytuł, a nowoczesne i twórcze myślenie. Szczególną opieką państwo musi otoczyć młodych naukowców. Na miejsce Polskiej Akademii Nauk i Komitetu Badań Naukowych stworzymy jeden silny i prężny ośrodek.

Będziemy:

• systematycznie podnosić nakłady na badania naukowe i zorganizujemy system wdrażania polskiej myśli naukowo-technicznej i wypracowanych w kraju technologii, zastosowania jej w instytucjach i zakładach przemysłowych na terenie kraju;
• organizować współpracę uczelni państwowych (szczególnie technicznych) z przemysłem i usługami - zawieranie umów na świadczenia usług naukowych, wychodzenie z propozycjami tworzenia centrów naukowo-badawczych, w szerokim zakresie udostępnianie pracowników naukowych i aparatury na potrzeby firm;
• sukcesywnie polepszać wynagrodzenia kadry naukowej i stwarzać warunki opłacalności pracy naukowców w Polsce;
• organizować warunki wysokiej jakości kształcenia. Polskie uczelnie muszą być konkurencyjne wobec zagranicznych, a ich absolwent profesjonalnym specjalistą.

5. Równy status kobiet i mężczyzn

Opowiadamy się za pełnym równouprawnieniem kobiet i mężczyzn w życiu rodzinnym, dostępności do edukacji, dostępności do funkcji publicznych oraz równości na rynku pracy w zakresie stanowisk i równego wynagrodzenia.

Uważamy, że kobieta ma prawo do decydowania o swoim losie, macierzyństwie, a zatem do badań prenatalnych, antykoncepcji i aborcji. Chcemy by rodziły tylko te kobiety, które pragną dziecka.

Wprowadzimy nowe regulacje prawne, zgodne ze standardami europejskimi, odnośnie przemocy w rodzinie. Ofiary nie będą zmuszone do opuszczenia mieszkania, a sprawcy będą skutecznie izolowani od rodziny i karani.

6. Kultura narodowa

Będziemy przeciwdziałać regresowi w polskiej kulturze, która została pozbawiona opieki w warunkach wolnego rynku, a przede wszystkim ograniczaniu dostępu do niej. Kultura bowiem nie może być towarem i narzędziem zysków.

Zdecydowanie zmniejsza się mecenat państwa i w dodatku wykazuje w ostatnich latach znaczną stronniczość polityczną i światopoglądową.

Państwo będzie realizować następujące zadania:

• stworzenie programu edukacji kulturalnej młodzieży, pobudzanie twórczego rozwoju młodzieży;
• wspieranie ośrodków upowszechniania kultury w małych miejscowościach; rehabilitacja czytelnictwa poprzez mechanizm zapewniający dopływ nowości książkowych z wydawnictw do bibliotek publicznych. Zmiana złych przepisów podatkowych, które powodują, że znaczna część nowych książek idzie na przemiał;
  
• stworzenie mecenatu artystycznego (przy wykorzystaniu kapitałów prywatnych) dla rozwoju kultury kreatywnej nie ograniczającej się do szukania sukcesu komercyjnego; zapewnienie stabilnych podstaw finansowych placówkom tzw. wysokiej kultury (teatry, filharmonie, opery, galerie, muzea);
  
• zobowiązanie publicznych radiostacji i telewizji do wywiązywania się z misji przypisywanej mediom publicznym;
  
• możliwie najniższe stawki podatkowe na książki, prasę i druk. Wspieranie najbardziej wartościowych wydawnictw.

Zlikwidujemy Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, która nie realizuje swoich zadań. Powołamy w jej miejsce organ złożony z przedstawicieli środowisk twórczych, artystycznych i naukowych, który będzie czuwał nad poziomem i neutralnością programów.

Media publiczne nie mogą być sprywatyzowane. Ich utrzymanie powinno opierać się w zasadniczej części na abonamencie.

7. Polityka obronna

Po okresie przemian ustrojowych Polska ma bezpieczne granice. Nasze uczestnictwo w pakcie wojskowym NATO zapewnia nam bezpieczeństwo zewnętrzne. Polska ma obowiązki wobec tego paktu i będzie się z nich wywiązywać. Jednak będziemy dążyć do tego, aby nasze siły zbrojne nie uczestniczyły w wojnach agresywnych wywołanych przez rządy innych państw. Polska powinna w trybie pilnym wycofać swoich żołnierzy z Iraku, ponieważ uważamy, że pod pozorem walki z terroryzmem Stany Zjednoczone Ameryki Północnej i Wielka Brytania dokonały podboju wolnego kraju tylko i wyłącznie w celach zawładnięcia irackimi złożami ropy naftowej.

Za słuszną uznajemy dokonywaną redukcję Sił Zbrojnych. Proponujemy szczupłą, ale mobilną i sprawną bojowo armią zawodowo-kontraktową.

Popieramy utworzenie Europejskich Sił Zbrojnych w ramach Unii Europejskiej.

Zapobiegniemy dalszej degradacji polskiego przemysłu zbrojeniowego.

Konstytucyjnie świeckie państwo powinno posiadać konstytucyjnie świecką armię. W chwili obecnej nasze wojsko jest najbardziej sklerykalizowaną armią NATO. Kapelanów jest więcej niż generałów. Posiadają stopnie generalskie i oficerskie oraz wysoko płatne etaty. Kapelani wojskowi mają prawo opiniowania ze skutkiem wykonawczym wniosków awansowych. Organizowanym w instytucjach wojskowych uroczystościom nadaje się charakter religijny oraz zmusza się do udziału w nich wszystkich żołnierzy bez względu na wyznawany przez nich światopogląd.

Wprowadzimy apolityczność i areligijność w wojsku poprzez:

• wyprowadzenie kapelanów z jednostek wojskowych oraz pozbawienie ich stopni wojskowych;
  
• zobowiązanie wszystkich dowódców do przestrzegania świeckości państwa w myśl Konstytucji RP;
  
• zlikwidowanie parafii wojskowych - uprawnienia kapelanów należy przekazać miejscowym proboszczom;
  
• zredukowanie do minimum Ordynariatu Polowego WP
  
• zlikwidowanie kaplic na terenie jednostek i instytucji wojskowych;
  
• absolutny zakaz używania żołnierzy do prac usługowych w Ordynariacie Polowym i na plebaniach wojskowych;
  
• ograniczenie wydatków Ministerstwa Obrony Narodowej na utrzymanie duszpasterstwa wojskowego;
  
• zniesienie możliwości odbywania służby zastępczej przez poborowych w parafiach.

8. Bezpieczeństwo publiczne

Bezpieczeństwo publiczne zależy przede wszystkim od działalności policji, sądów, prokuratury, straży granicznej, straży pożarnej, straży miejskiej, agencji wywiadu i kontrwywiadu, samorządów. Ponieważ działalność policji państwowej jest kluczowa dla poczucia bezpieczeństwa obywateli, należy przede wszystkim poprawiać jej funkcjonowanie.

W naszych działaniach będziemy dążyli do:

• odbiurokratyzowania policji; do zmiany kodeksu postępowania karnego w kierunku zminimalizowania czynności procesowych policjantów w prowadzonych dochodzeniach;
  
• zmiany struktury policji, zdecydowaną większość etatów policyjnych przesunąć do wydziałów roboczych;
  
• ukierunkowania pracy policji na prewencję. Przeprowadzenie zmian wskazanych w punkcie 1 i 2 pozwoli przesunąć około 20% policjantów do pracy w terenie. Jest to zadanie najważniejsze szczególnie w profilaktyce przestępczości nieletnich, którą uważamy za klucz do zapobiegania przestępczości dorosłych;
  
• wzmocnienia roli służb kontroli wewnętrznej. Pracy policjantów nie można ocenić w żaden wymierny sposób. Można jednak wprowadzić pewne procedury reagowania na sygnały dotyczące zarówno jakości pracy jak i łamania prawa;
  
• likwidacji straży miejskiej. Pieniądze wydawane na tę instytucję lepiej będą wykorzystane przez policję państwową.

9. System sprawiedliwości i przestępczość

Uważamy, że najważniejszymi przyczynami przestępczości jest bieda, rodzenie się dzieci niechcianych, brak równych szans edukacyjnych i życiowych, bezrobocie i wykluczenie. Realizacja naszego programu społeczno-gospodarczego wpłynie na zmniejszenie przestępczości.

Uważamy też, że

• świadomość nieuchronności kary i możliwość szybkiego jej wymierzenia;
  
• unikanie demoralizującej i kosztownej dla społeczeństwa kary więzienia na rzecz innych kar np. finansowych czy świadczenia pracy;
  
• jakość resocjalizacji prowadzonej w więzieniach;
  
• sprawnie funkcjonujący system opieki postpenitencjarnej (obejmujący również leczenie w zamkniętych ośrodkach psychiatrycznych gwałcicieli, morderców, pedofilów) dla byłych więźniów,
  mogą wpłynąć na zmniejszenie przestępczości.

Przebudujemy system organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości oraz system penitencjarny i postpenitencjarny tak, aby były wyraźnie efektywne.

Utworzymy instytucję „sędziego pokoju”, którego zadaniem będzie szybkie rozpoznawanie i wydawanie wyroków w sprawach drobnych. Jego działalność uwolniłaby sądy powszechne od nawału takich spraw co poprawiłoby funkcjonowanie sądownictwa.

V. POLITYKA ZAGRANICZNA

1. Polska w świecie

Uważamy, iż Organizacja Narodów Zjednoczonych jest fundamentem dla rozwoju wszystkich krajów świata. ONZ powinna być gwarantem utrzymania pokoju i zapobiegania konfliktom a także ochrony praw człowieka. Widzimy pilną potrzebę zreformowania ONZ, poprzez nadanie większej mocy jej decyzjom.

Opowiadamy się za polityką zagraniczną opartą na zasadach równości, wzajemnych korzyści i życzliwości. Dlatego też - również z pozycji członka UE - będziemy pielęgnować dobre stosunki z sąsiadami: Rosją, Ukrainą i Białorusią. Zaszłości historyczne nie mogą wpływać negatywnie na współczesność. Będziemy dążyć do złagodzenia reżimów wizowych wobec naszych sąsiadów. Z wszystkimi innymi państwami należy stosować zasadę pełnej wzajemności. Będziemy dążyć do zacieśnienia współpracy z partnerami europejskimi, w tym z Niemcami i Francją.

Jesteśmy za partnerskimi stosunkami ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Rozumiemy przez to niepodległe działania Polski na arenie międzynarodowej, które mają zabezpieczać interesy państwa polskiego i jego obywateli, a nie doraźne interesy USA. Ewentualne zacieśnienie współpracy powinno przekładać się na konkretne i odczuwalne korzyści gospodarcze oraz na stosunek do polskich obywateli przebywających i przyjeżdżających do Ameryki.

2. Polska w Europie

Opowiadamy się za silną i sfederowaną Europą, będącą nie tylko efektywnym organizmem gospodarczym, lecz również obszarem rozwijających się harmonijnie, na równych zasadach, społeczeństw obywatelskich. Opowiadamy się za zjednoczoną Europą posiadającą między innymi: sprawnie działający Parlament Europejski, silną władzę wykonawczą, wspólną i spójną politykę zagraniczną, wspólną strefę euro. Popieramy sformowanie europejskiej struktury militarnej, posiadającej silną, nowoczesną i zawodową armię.

Jesteśmy orędownikami świeckiej, nowoczesnej i pluralistycznej Europy i podejmuje w tym względzie współpracę z europejskimi organizacjami humanistycznymi.

Polska jako kraj członkowski Unii Europejskiej będzie współtworzyć przyszłość zjednoczonej Europy. W związku z tym musimy określić własną wizję polityki unijnej i tak ją połączyć z polityką wewnętrzną, aby maksymalnie wykorzystać szanse wynikające z członkostwa.

Długofalowym programem społeczno – gospodarczym Unii, sięgającym 2010 roku, jest Strategia Lizbońska. Celem tego programu jest zdecydowane zwiększenie konkurencyjności gospodarki unijnej i uczynienie z Unii czołowego organizmu gospodarczego świata. Zdecydowanie popieramy działania zwiększające efektywność Strategii Lizbońskiej.

Uważamy, że:

• pierwszoplanowym zadaniem realizowanym na poziomie wspólnotowym powinno być dokończenie budowy rynku wewnętrznego. Z tym jest związana również konieczność zmian w zasadach tworzenia prawa wspólnotowego oraz uproszczeń w już funkcjonującej legislacji wspólnotowej;
  
• należy kontynuować budowę infrastruktury transportowej zwłaszcza w krajach nowoprzyjętych do UE;
  
• z budżetu wspólnotowego powinna być finansowana budowa wspólnej przestrzeni badawczej, czyli koordynacji badań prowadzonych w różnych krajach członkowskich, mobilność naukowców, budowa ogólnodostępnej infrastruktury badawczej oraz projekty badawcze spełniające oprócz jakości wymóg równorzędności dostępu do środków badawczych;
  
• należy podjąć działania, które pozwolą osiągnąć wymagany poziom zatrudnienia w poszczególnych krajach oraz wzmocnią instrumenty prozatrudnieniowe, dające efekty w skali ogólnoeuropejskiej. Należy również zmodernizować systemy zabezpieczenia społecznego tak, aby nie tylko zwiększały aktywność zawodową i usuwały bariery w zatrudnieniu, ale także bardziej trafnie i skutecznie zagwarantowały usługi społeczne;
  
• w ramach pomocy publicznej i polityki przemysłowej wsparcie dla przedsiębiorstw powinno koncentrować się na prorozwojowych kierunkach, w szczególności na wspieraniu innowacji małych i średnich przedsiębiorstw;
  
• w kwestiach ekologicznych główny nacisk należy położyć na działania przynoszące korzyść zarówno gospodarce, jak i środowisku. Państwa członkowskie w najbliższych latach powinny się skupiać na wspieraniu nowych technologii środowiskowych, które często przynoszą redukcję kosztów, a dzięki ograniczeniom zużycia energii i surowców wpływają jednocześnie na poprawę konkurencyjności przedsiębiorstw oraz umożliwiają zmniejszenie emisji zanieczyszczeń;
  
• Polska powinna przyłączyć się do inicjatywy Niemiec, Francji , Hiszpanii oraz Szwecji, która zmierza do uzupełnienia Strategii Lizbońskiej o działania skierowane do młodzieży.

RACJA wyraża przekonanie, że nasze postulaty są słuszne.
Jesteśmy otwarci na współpracę ze wszystkimi,
którym na sercu leży dobro Polski i jej Obywateli.

Program przyjęty przez II Konwencję Krajową 14 stycznia 2006 roku.